“Иң яхшы садака – муллыктан бирелгәне”

Хәйрия эше – бәхеткә ачкыч

Яшәү дәверендә адәм баласы тормыш мәгънәсе турында еш уйлана, үз-үзенә: “Миннән башкаларга нинди файда бар?” дигән сораулар бирә. Шундый уйлар кешеләрне башкаларга ярдәм итәргә этәрә дә инде. Чөнки кешеләргә булышкан вакытта, күңел тынычлана.

Әйтик сукырлар еш кына төшенкелеккә бирелә, үз эченә бикләнә. Бу очракта психологларсыз, рухи тәрбиясез булмый. Яңа сукырайган кешеләргә үз-үзен йөртергә, үз-үзен карарга, мәсәлән, аш пешерергә өйрәтергә кирәк.

Шуны аңларга кирәк: хәйрия фонды - ул бизнес түгел, бизнес-план ясап, моны, тегене эшләргә кирәк дип әйтеп булмый. Хәйрия фондын төзү өчен кеше рухи яктан җитлеккән булырга һәм хәйриячелекнең асылын аңларга тиеш. Читтән караганда бу эшне бик җиңел дип уйлыйлар. Инвалидлар белән эшлиләр, аларга бөтенесе рәхмәтләр әйтә, дип фикер йөртәләр. Әмма бу авыр, катлаулы эш. Үз тормышыңны шуңа багышларга теләгең булса гына, фонд ачарга мөмкин.

Безнең җәмгыятьтә яла ягуларга, начар сөйләүләргә әзер булырга кирәк. Шуларга игътибар бирмәсәң, Аллаһы Тәгалә кушканча эшли башласаң, бәрәкәтне сизә башлыйсың. Аллаһы Тәгаләдән килгән бәрәкәтне. Ятимнәргә, сукырларга, башка төрле инвалидларга, азкеремле кешеләргә, күпбалалы гаиләләргә булыша башласаң, Аллаһы Тәгалә беркайчан ташламас. Шуны белергә кирәк.

Без, кешеләргә булышуыбыз белән, тормышыбызны җиңеләйтәбез. Аллаһы Тәгалә безнең үзебезгә булыша башлый. Аның шулай икәнлеге яши-яши сизелә. Ә иң зурысы – безнең киләсе дөньяга әзерлегебез.