- Мин нигә шундый хәерче?

Бер фәкыйрь кеше Аллаһтан сораган:
- Мин нигә шундый хәерче?
Аллаһ:
- Башкаларга бирергә өйрәнмәгәнсең,-
дигән.

Хәерче:
- Үземдә булмаганны башкаларга ничек бирим? Минем бер нәрсәм дә юк бит,- дигән ул.

Аллаһ әйткән:
- Ялгышасың. Синең берничә кыйммәтле әйберең бар:
елмаю бүләк итәрдәй йөзең,
матур сүз сөйли алырдай телең.
Йөрәгеңдә башкаларга да урын таба алыр идең.
Әйләнә-тирәдәгеләргә ягымлы итеп карый алырлык күзләрең
кешегә изге гамәлләр кыла алырлык кул-аякларың бар.


Чынлыкта бер кеше дә хәерче түгел: еш кына аздан да күңел була. Елмаеп караган кеше янында күңел тынычлана. Юкка гына, елмаю-сәдака димәгәннәр.

Мәгънәле сүз, хәерле сөйләм дә җан азыгы. Кайберәүләрнең авызына гына карап торасы килә.

Акыллы кешенең киңәшләре - алтыннан да кадерле байлык.

Байлык - бер айлык, ди халык. Акча, мөлкәт бүген бар - иртәгә юк. Иң мөһиме, рухый хәерчелектән Аллаһ сакласын.

Күңелдә бушлык булмасын. Кешеләргә карата игелекле, мәрхәмәтле булып яшәргә язсын!